Αυτή η ανάρτηση τυγχάνει να είναι η εκατοστή αυτού του blog. Δε θα το κάνω θέμα αυτή τη στιγμή γιατί θέλω να γράψω δυό λόγια για τη σημερινή επέτειο. Τα 100 θα μνημονευτούν κατόπιν εορτής σε ένα post αφιερωμένο σε μια επέτειο που λίγοι από μας τιμούν πλέον... Κ τώρα ας σοβαρευτούμε.
Παίρνω πάσα από τον αδερφικό φίλο κ πιστό αναγνώστη Μιχάλη κ χωρίς την άδειά του κάνω copy/paste τα γραπτά του:
Και μιας και ξημερώνει η 17η Νοέμβρη, θέλω να πω απλά ότι αυτή είναι η μόνη επέτειος πια που σημαίνει κάτι για μένα. Τι; Ίσως το πούμε του χρόνου τέτοια μέρα, αν βέβαια εξακολουθεί να ισχύει...
Αυτό το τελευταίο που λες Mike, το φοβάμαι κ εγώ!
Ως γνωστόν δεν είμαι εκπαιδευτικός κ αν ήμουν σίγουρα θα ήμουν κακός, από αυτούς με τη βέργα, (γιατί μου τι σπάνε τα κακομαθημένα κωλόπαιδα!) οπότε δε θα ασχοληθώ με το να σας θυμίσω καταστάσεις κ γεγονότα κλπ. Σκοπός μου είναι 1ον, η εξιλέωση κ 2ον, να σας πω ένα ανέκδοτο. Όχι από αυτά με τους πόντιους, ξέρετε, αυτές τις μικρές ιστοριούλες λίγοι γνωρίζουν κ ποτέ δεν έχουν "εκδοθεί" κ γι αυτό τις λέμε "ανέκδοτα" (αλλά όποτε ακούμε τον όρο πάντα σκάμε ένα εσωτερικό χαμόγελο λόγω του αναπόφευκτου συνειρμού)... Αυτό.
Μέρος πρώτον, όπου ο Χρήστος αρχίζει να στροφάρει...:
Δεν ξέρω τι καλωδιώσεις έχουν γίνει στο δικό σας κεφάλι αλλά για μένα η 17η Νοέμβρη έκανε την εξής πορεία στο χωρο-χρόνο:
- Δημοτικό - Σπάρτη
Μια μέρα που δεν είχαμε μάθημα. Ο λόγος που ήταν καλύτερη από τις άλλες μέρες που δεν κάναμε μάθημα ήταν γιατί δεν είχε φουστανέλες κ (νομίζω) είχε λιγότερες ελληνικές σημαίες...
- Γυμνάσιο/Λύκειο - Σπάρτη
Όχι μόνο δεν είχαμε μάθημα αλλά παίζαμε κ μουσική. Κ όταν λέμε "παίζαμε μουσική" δεν εννοούμε "τραγουδάγαμε τα ευζωνάκια"! Αυτό σήμαινε επιπλέον χαμένες ώρες μαθήματος.
- "Φοιτητικά χρόνια" - Αθήνα
Εντάξει, το να χάσω μια μέρα μαθημάτων στο ωδείο δεν ήταν κανένα τρομερό κέρδος αλλά δε με χάλαγε κιόλας. Το σημαντικό όμως ήταν ότι πλέον μπορούσα να κατεβω... στην Πορεία! (cue the Theremin)
Σίγουρα όλα αυτά δε φανερώνουν άτομο το οποίο τιμά αυτή την επέτειο σε καμία περίπτωση, πόσο μάλλον το αντίθετο. Αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν ήταν μόνο αυτά. Κάποια στιγμή εκεί γύρω στο Γυμνάσιο/Λύκειο άρχισα να παίρνω μπρος. Άρχισα να καταλαβαίνω τι πάει να πει χούντα, τάνκς, εξέγερση. Αλλά κυρίως άρχισα να καταλαβαίνω τι πάει να πει αίμα, νεκροί, επανάσταση, τι πάει να πει "κι η άνοιξη ακριβή", "της δικαιοσύνης ήλιε" κ ότι εκείνη η ριπή, δε σταμάτησε το ακορντεόν επειδή τρύπησε τη φυσούνα. Όμως άργησα πολύ να τα καταλάβω όλα αυτά. Τα ήξερα, αλλά δεν τα καταλάβαινα, δεν είχα κάτσει να τα σκεφτώ. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κάτι παιδάκια, μικρότερα από μένα τώρα, είχαν τα αρχίδια να κάνουν αυτό που έκαναν για μπορώ να κατεβάζω τώρα εγώ τσόντες κ να πίνω το φραπέ μου στο Άμστερνταμ... Για να μπορώ να γράφω στο blog μου τις μαλακίες που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι κ να το παίζω intellectual. Για να έχω την πολυτέλεια να έχω διαβάσει 4-5 βιβλία που αλλιώς ίσως ήταν απαγορευμένα. Για πολλά άλλα τα οποία θεωρούμε δεδομένα αλλά κάποιοι σκοτώθηκαν για να είναι έτσι. Αλλά όπως είπε κ ο Μιχάλης, σιγά-σιγά ξεφτίζει όλο αυτό. Κ όσο ξεφτίζει κ εμείς ξεχνάμε, τόσο χάνουμε ελευθερίες που είχαμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Κ μερικές φορές λέμε "πάλι καλά" που μας πήρανε το τάδε αλλά μας έχει μείνει το δείνα για να ξεχνιόμαστε! Το λέμε κ οι ίδιοι, αναζητούμε τη λήθη. Κοινώς, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι... Τα 'λεγε ο Ελύτης αλλά ποιός τον ακούει; "Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε..."
Τέλος πρώτου μέρους. Όχι ότι διαβάσατε τίποτα καινούριο, είπαμε, εξιλέωση...
Μέρος δεύτερον, όπου ο Χρήστος παίρνει τ' όπλο του!
Φτάσαμε στο ανέκδοτο που υποσχέθηκα. Που λέτε, κάπου γύρω στο 2004 με κάλεσε η μαμά πατρίδα. Είχα την υπέρτατη τιμή να υπηρετήσω στο ένδοξο σώμα των τεθωρακισμένων όπου ήμουν γνωστός ως: ΣΤΡΑAAAΤΙΩΤΗΣΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΩΝΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥΧΡΗΣΤΟΣΠΥΡΟΒΟΛΗΤΗΣΑΣΥΡ-ΜΑΤΙΣΤΗΣΜΕΣΟΥΑΡΜΑΤΟΣM48A5MOLF!!! Ή αλλιώς ΣουΤουΡου(ΤουΘου), ΠΑΜΑ Μ48-Α5 Molf. Πέρασα την περίοδο της βασικής μου εκπαίδευσης στο στρατόπεδο του Αυλώνα (ή της Αυλώνας, διαλέξτε κ πάρτε, δεν ξέρω κ ούτε με ενδιαφέρει να μάθω ποιο είναι το σωστό). Το διάστημα που έμεινα εκεί ήταν μια από τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου κ δεν εύχομαι σε κανένα να περάσει κάτι αντίστοιχο. Παρόλα αυτά, ο στρατός σε γενικές γραμμές μου φέρθηκε καλά κ υπήρξαν στιγμές που αναπολώ με χαμόγελο, αν κ ελάχιστες. Συνολικά θα χαρακτήριζα τη θητεία ως άχρηστη στην καλύτερη περίπτωση καθώς η μόνη χρησιμότητα του φαντάρου είναι η συντήρηση των στρατοπέδων για τους επόμενους φαντάρους, τίποτα παραπάνω από ένας φαύλος κύκλος!
Πίσω στα δικά μου. Που λέτε, λίγο μετά την είσοδο του ΚΕΤΘ (Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων) κ κάνοντας μερικά βήματα προς το κυρίως στρατόπεδο, υπάρχει ένα παρατημένο άρμα. Βρίσκεται σε ένα μικρό παρτέρι οριοθετημένο από ένα μικρό καγκελάκι. Κάποια στιγμή λοιπόν είπα κ εγώ να ρωτήσω τι ρόλο παίζει αυτό το άρμα κ γιατί είναι εκτεθειμένο εκεί. Η απάντηση που πήρα είναι ότι αυτό είναι το άρμα που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου. Χμμ... Μάλιστα, σκέφτηκα, κ γιατί το έχουμε στη βιτρίνα; Γιατί είναι... τιμωρημένο! Ποιός ήρθε; Το άρμα που έκανε ντου στο Πολυτεχνείο είναι τιμωρημένο! Κ αν δεν πιάσατε το "λογικό άλμα" που κρύβεται στις προηγούμενες προτάσεις, επιτρέψτε μου να ανακαλέσω κάτι που πολύ εύστοχα είχει παρατηρήσει ο χημικός μας στο Λύκειο κ. Νικητόπουλος. Μόλις είχαμε διαβάσει την εξής πρόταση στο βιβλίο της χημείας: "Το στοιχείο αυτό ονομάζεται βάριο". Κ αφού ακούμπησε απαλά τα αρχίδια του στην έδρα όπως πάντα, είπε χαμηλόφωνα: "Παιδιά, το βιβλίο εδώ κάνει λάθος: Το στοιχείο δεν ονομάζεται βάριο, ΕΜΕΙΣ το ονομάζουμε!". Πόσο δίκιο είχες Παναγιώτη...; Το πιάσατε; Ο στρατός τιμώρησε το άρμα που μπήκε στο Πολυτεχνείο! Λες κ το άρμα μπήκε μόνο του κ τώρα πρέπει να κάτσει στη γωνία με το ένα πόδι ψηλά...! Αυτή η λογική είναι τυπική για το θέατρο του παραλόγου που ονομάζουμε Έψιλον-Σίγμα κ έχοντας σπαταλήσει ένα χρόνο της ζωής μου λειτουργώντας έτσι, μπορώ να το καταλάβω απόλυτα! Το άρμα είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος. Αντί για κάποιο μνημείο, μια επιγραφή ή απλώς τίποτα, κοτσάραμε το άρμα σε ένα παρτέρι κ το βάλαμε τιμωρία! Κ όλα οκ! Εμένα προσωπικά όποτε έμπαινα στο στρατόπεδο, αυτό το σάπιο άρμα μου καθότανε στο λαιμό... Ένοιωθα σα να προσβάλλει άμεσα τη νοημοσύνη μου κ το μόνο πράγμα που συμβόλιζε είναι το "ρίξε το φταίξιμο στον αμέσως κατώτερό σου" που είναι κ ο πρώτος κανόνας του στρατού. Κ πόσο πιο κάτω να φτάσει το φταίξιμο από ένα άψυχο μηχάνημα;
Αρκετά. Ελπίζω κ εγώ, όπως ο Μιχάλης, να αντέξουμε τουλάχιστον ένα χρόνο μνήμης ακόμα κ παρεπιπτόντως Mike, πολύ θα ήθελα να διαβάσω οτιδήποτε έχεις να πεις σχετικά με το θέμα. (Δε χρειάζεται να περιμένεις ένα χρόνο, προλαβαίνεις σήμερα!).Bonus video: Προσέξτε ότι ο "ανώτερος" διατάζει τον φαντάρο να μη γελάει! Είναι δύσκολο να ξέρεις ότι είσαι ο τελευταίος των τελευταίων κ ένας απλός φαντάρος να γελάει με την κατάντια σου μπροστά στη μούρη σου... Μια ζωή κ σήμερα κωλόψαρο!
